Charlotte van der Hoeven, Coaching en Training

Charlotte van der Hoeven, Coaching en Training
Narcisme-Expert | Expert Narcistisch Misbruik | Coach & Trainer

woensdag 15 juli 2015

Hoogsensitiviteit en narcisme

 
Wat opvallend is om te zien, is dat je vaak narcistische relaties ziet, waarbij de ene persoon hoogsensitief is en de andere narcistisch. Ook in mijn praktijk en werk als coach bij narcistisch misbruik, kom ik dit vaak tegen.
En eigenlijk is dit ook wel vrij logisch.
 
Want waar de narcist juist een tekort aan heeft, is bij de hoogsensitieve persoon in een grote mate aanwezig. Hier doel ik op het empatisch vermogen. Een HSP is juist uitermate gevoelig voor de sfeer en stemming van de omgeving of de ander, terwijl de narcist alleen maar uitermate gevoelig is voor zich- of haarzelf. Daarnaast is de HSP vaak sterk afgestemd op de ander, vaak ook zonder het zichzelf bewust te zijn en de narcist totaal niet.
Een HSP heeft baat bij harmonie, rust en regelmaat en de narcist juist bij deining en conflict.
 
Wat trekt deze twee, zo op het eerste gezicht lijkende tegenpolen, dan zo in elkaar aan?
 
De gemeenschappelijke factor is echter wel degelijk dezelfde; er is vaak geen verbinding met het echte zelf. Waar de narcist dit hoogstwaarschijnlijk zich ook nooit eigen zal kunnen maken, is dit voor een hoogsensitief persoon zeker te trainen. Mensen die hoogsensitief zijn, zijn vaak zo sterk afgestemd op de ander en hebben dit als het ware overontwikkeld, dat ze niet eens stil staan bij wat hun eigen wil, grenzen en behoeftes zijn.
 
Het lastige in deze combinatie is dat mensen die hoogsensitief zijn, vaak naast het overmatig aanwezige empatisch vermogen, een sterk verantwoordelijkheidsgevoel hebben.
Ze kunnen ook de goede kanten van de narcist ondanks alles blijven zien, want laten we wel wezen, ieder mens heeft een goede en een slechte kant, alleen bij de narcist is de slechte kant overontwikkeld. Ook willen ze de ander proberen te helpen en het beste uit zichzelf te laten halen, zich/haar te laten ontwikkelen. Alleen dat is niet aan de ander, dat moeten wij allemaal zelf doen. Hulp bieden is goed, maar nimmer ten koste van je eigen ik, anders geef je je"zelf" weg.
Maar al deze factoren en combinaties van factoren, zorgen er juist voor dat het voor een HSP nog moeilijker is om uit het narcistische web te komen en ook te blijven.
 
De belangrijkste les die we moeten leren uit een destructieve relatie is het ontwikkelen van eigenliefde, of je nu hoogsensitief bent of niet.
En het belangrijkste leermoment voor een hooggevoelig persoon is leren afstand te nemen van destructieve personen, situaties en relaties.
Juist precies datgene wat een HSP zo moeilijk vindt, want die wil de ander te allen tijde helpen en steunen, zelfs als dat betekent dat dit ten koste gaat van je"zelf".
Leer dat je de ander niet liefhebt boven jezelf, maar als jezelf.
Leer je eigen ik te ontwikkelen en je af te schermen voor de sfeer, stemming en energie van de ander en leer bovenal jezelf serieus te nemen, te helpen en te accepteren. Ook dit is iets wat ik je in mijn coaching kan leren en bij kan brengen.
 
Mensen die hoogsensitief zijn hebben een sterk ontwikkelde intuïtie, maar durven daar vaak niet naar te luisteren of deze te volgen, omdat ze vaak twijfelen aan zichzelf.
Maar juist bij een HSP is de intuïtie en gevoeligheid zo sterk, dat zowel je lichaam als geest hele duidelijke signalen afgeven wanneer iets niet klopt of niet goed is.
Door te leren om met je"zelf" in contact te komen en te leren je eigen ik serieus te nemen, in plaats van te veranderen omwille van de ander, de harmonie of goeie sfeer, dan zul je thuiskomen bij jezelf. Je leert te vertrouwen op je eigen intuïtie en je zult ook zien dat je kunt vertrouwen op deze intuïtie. Dan zullen je relaties ook kunnen veranderen van ongezonde giftige relaties, naar gezondere relaties waarin gelijkwaardigheid, harmonie en bovenal oprechte liefde aanwezig zijn.
http://www.narcismevrij.nl/
Charlotte van der Hoeven, Coaching-Training-
Charlotte-van-der-Hoeven, Coaching & Training is gespecialiseerd in coaching voor slachtoffers en training van hulpverleners w.b. narcistisch-misbruik en narcistische-mishandeling en narcisme, blog-narcistisch-misbruik, blog-narcisme, blog-narcistische-mishandeling, coach-narcistisch-misbruik, therapeut-narcistisch-misbruik, wat-is-narcisme

16 opmerkingen:

  1. Bedankt voor dit inzicht!! Ik had hier wel over nagedacht, maar kon er de vinger niet opleggen.
    Ik heb veel gelezen op je site en verbaas me keer op keer over de treffendheid van je teksten. Ik herken daadwerkelijk bijna elke zin.. dit is heel helpend

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ikzelf ben 43 jaar en weet nog maar paar maanden hoe het komt dat ik zo hopeloos verliefd was op 'blijkbaar' een narcist.Relatie heeft 23 jaar geduurd en ben er zeker niet ongeschonden uitgekomen,maar komt wel goed nu ik me van hem losgemaakt heb.Dit stuk was precies alsof het over men eigen ging,heel confronterend,maar toch blij dat ik het eindelijk kan plaatsen vanwaar men eigen gedrag kwam.Van jezelf houden is het begin van alles dus!

      Verwijderen
  2. Ontzettend herkenbaar, erg fijn om zo veel artikelen te lezen die precies aansluiten op mijn ervaringen. Het inzicht is er al zo lang en toch gaat het loslaten zo lastig. Ondanks dat ik het echt wil en het als mijn dagelijkse prioriteit zie om hier aan te werken, ineens ben ik weer "verdwenen" in dat intense gevoel van verantwoordelijkheid, het zo graag willen zien dat de ouders en andere leden vh het gezin leren loslaten aan die strijd, jaloezie en inzien dat die vrijheid gelukkig maakt. Het gaat vanzelf, ik heb al jaren fysieke klachten en mezelf volledig weggecijferd. Wanneer ik voor mezelf kies ben ik arrogant... dat kreeg ik als 20 jarige te horen toen ik uit huis ging en een eigen leven ging opbouwen. Ik voel me zo schuldig wanneer het mis zou gaan zonder dat ik heb "gered". Ontstaan vanuit de kindertijd waarin ik te horen kreeg dat ik straks geen moeder meer zou hebben als ik zo door zou gaan. Nu ben ik zelf 42, geen relatie, geen kinderen, geen inhoudelijk leven. Mijn lever en gal geven een duidelijk sein dat ik echt een manier moet vinden om hier uit te komen. Maar zoals ook beschreven in dit blog, ik kan er met niemand over praten, ik ben de enige die het zo ziet dus ben ik jaloers, veeleisend en dat soort dingen, terwijl ik juist alles aan de kant zet om er voor ze te zijn... Fijn om even m'n hart te luchten... Ik ga nog even verder lezen...

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik ben zeer blij dat er mensen zoals u zijn die zich gespecialiseerd hebben in dit onderwerp, want het is inderdaad zo moeilijk om de situatie te beschrijven aan anderen als je in zo'n giftige relatie hebt gezeten! Het is fijn dat je dan naar iemand toe kan gaan die helemaal begrijpt wat je hebt meegemaakt en dat je je verhaal niet duizend keer opnieuw moet vertellen in de hoop dat ze je zullen begrijpen en steun geven.
    bedankt aan u en velen anderen die zich hiervoor inzetten!
    respect en veel levensvreugde toegwenst :)

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Hey!

    Ik ben je blog beginnen lezen en het is de eerste blog waar ik het gevoel bij heb alsof het mijn eigen woorden zouden kunnen zijn.
    Ik heb het erg nodig deze te lezen, omdat ik pas voor de eerste keer echt besef dat afstand nodig is. ik zat intussen 2,5 jaar in een relatie met een Narcist. Ik weet niet meer precies hoe vaak hij me heeft aangetrokken en afgestoten. Maar elke keer opnieuw, hoe slecht ik ook over hem sprak en aan iedereen vertelde hoeveel pijn hij me deed en zijn gedrag niet normaal was, elke keer opnieuw voelde ik ook zelf de drang om hem te bellen. Elke keer opnieuw dacht ik, ik wil niet dat hij het gevoel heeft dat ik hem laat vallen. Ik dacht als ik hem genoeg liefde geef, zal het omdraaien. Als hij het gevoel krijgt de geborgenheid en warmte te ervaren (die hij in zijn jeugd gemist heeft). En dat merkte ik soms bij hem, soms liet hij het heel even toe. Ik dacht op die momenten dat hij op goede weg was in zijn herstelproces en dat gaf me hoop. Langs de andere kant voelde ik ook dat het veel van me vroeg om steeds zo geduldig te zijn. Ik kreeg meer en meer het gevoel alsof hij mijn zorgenkindje was, ik deed alles met veel geduld... maar het vreet energie. Mijn hoofd heeft de laatste 2 jaar vooral volgestoken met dingen uitzoeken. De ene site na de andere lezen om erachter te komen of hij nu een echte narcist is of niet. Na het lezen was ik steeds overtuigd van wel. Na gesprekken met hem twijfelde ik steeds, of het niet aan mij lag? Was ik niet diegene die paranoia was en me allerlei dingen inbeeldde? Ik ging zo hard twijfelen dat ik vaak sorry zei tegen hem voor mijn twijfels aan hem. Dit gebruikte hij dan weer tegen mij. Ik ben een gevoelig persoon en heb al een lange tijd het vermoeden van HSP. Ook dit werd tegen me gebruikt. Ik was labiel en paranoia, volgens hem, telkens als ik in tranen schoot bij een zoveelste belediging of verwijt. Op het einde kreeg ik te horen dat ik niet besefte hoe vermoeiend het voor hem was om met een persoon samen te leven die zo vaak moest huilen. Wat hij blijkbaar nog niet beseft is dat hij diegene was die me altijd kwetste.
    Hij heeft me van de ene moment op de andere laten vallen, een superleuke week en enkele dagen nadien verbrak hij de relatie. Het kwam te dichtbij volgens hem. Dit brak mijn hart, al de moeite de ruimte, het geduld het langzaam iets proberen op te bouwen, ... het bleek voor niets te zijn geweest. Hoe hard ik ook mijn best deed, geen druk te leggen en hem het vertrouwen te geven in een relatie, het was nog niet genoeg. Hij heeft alles eruit gehaald wat hij kon en ik blijf uitgeput en verward achter, zonder enige vorm van medelijden. Hij doet het tenslotte voor mij de relatie verbreken zegt hij. Dat ik geraakt ben, dat kan hij niet vatten. Ik zou net blij moeten zijn dat ik van hem af ben? ... Hij heeft gelijk. Ik besef voor de eerste keer dat ik blij moet zijn. want ik heb hem nooit gered, enkel gevoed.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Zooooo....dit verhaal is zo herkenbaar!

      Verwijderen
    2. Ja voor mij dus ook...!!

      Verwijderen
  5. Op 1 november had ik iets gepost. Heb met hem gebroken,maar vandaag was hij weer aan het teksten dat ik goed moest nadenken voor ik domme beslissingen neem en dat ik blijkbaar blijkbaar degene ben die hulp nodig heeft.Tot over tijdje als ik zoiets las begon ik weer serieus aan mezelf te twijfelen en gaf ik uiteindelijk weer toe.Gelukkig is men euro na 23 jaar gevallen dankzij blogs als deze te beginnen lezen en in te zien dat niet ik maar hij met serieus probleem zit.Vandaag was maar weer eens bewijs van hoe hij al die jaren op men schuldgevoel en gevoelligheid heeft ingespeeld.Maar hij heeft één ding serieus onderschat,dat is dat ik dankzij de juiste mensen mezelf terug gevonden heb.Hopelijk ziet hij in dat het niet meer werkt en laat hij me gerust.Op hoop van zegen!!!!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Wat ik hier lees is zo herkenbaar.Heb een relatie met een narcist.Hij ontneemt veel energie en heb een groot zelfbeeld.Eigenlijk zit zit ik in een web die verslavend is waar ik niet uitdurf van de angst.Vrij heavy dus.De narcist weet je kwetsbaarheden ,waardoor je vaak aan jezelf ga twijfelen.Zelf heb ik geen kinderen en ben ik familie en vrienden door hem kwijt geraakt.Hij heeft altijd kritiek op anderen behalve zichzelf.Hij is fantatisch en de perfecte persoon.De gevolgen van een narcist is dat hij jou voor zich wel hebbeb en dus geen vrienden heb zodat je afhankelijk van hem blijft.Echt bizar.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Wat ik hier lees is zo herkenbaar.Heb een relatie met een narcist.Hij ontneemt veel energie en heb een groot zelfbeeld.Eigenlijk zit zit ik in een web die verslavend is waar ik niet uitdurf van de angst.Vrij heavy dus.De narcist weet je kwetsbaarheden ,waardoor je vaak aan jezelf ga twijfelen.Zelf heb ik geen kinderen en ben ik familie en vrienden door hem kwijt geraakt.Hij heeft altijd kritiek op anderen behalve zichzelf.Hij is fantatisch en de perfecte persoon.De gevolgen van een narcist is dat hij jou voor zich wel hebbeb en dus geen vrienden heb zodat je afhankelijk van hem blijft.Echt bizar.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Alle lijnen met je Narcist HELEMAAL afsnijden. Je hebt heel sterk moeten zijn om met deze zieke persoon samen te leven, pak nu die kracht en buig hem om, om je eigen leven te gaan leiden

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Alle lijnen met de Narcist HELEMAAL afsnijden. Je hebt sterk moeten zijn om het met deze zieke persoon uit te kunnen houden, buig nu die kracht om,om je eigen leven te gaan leiden.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Herkenbaar alles zo te lezen. Zit (of misschien nu niet meer) in een soort zelfde relatie. Hij is het slachtoffer van mijn ontbrekende aandacht voor hem als hij eenmaal in de 2 wk een weekend hier is. Doet veel pijn allemaal bij hem en dan ook nog een puber in huis die mede oorzaak is dat hij minder aandacht krijgt of dat moeder alles volgt wat puber wilt/ zegt (dat is in zijn beleving zo).
    Vraag mezelf al 7 jaar af of ik niet klop, twijfel dan over mezelf of ligt het toch aan hem?. Ook van alles gelezen over narcisme en telkens de conclusie getrokken dat mijn intuïtie toch klopte...maar ja stug doorgaan met de relatie. Vandaag na o.a een 3 weken silence treatment(dan heb je weer wel tijd om alles weer eens te overdenken)en na een week weer contact zoeken vanuit hem om weer te komen tot hetzelfde, hem vanmiddag maar benoemd dat ik het zeer spijtig allemaal voor hem vind wat ik hem allemaal heb aangedaan. Dat hij iemand beter verdiend dan mij etc etc. Hij lijkt het nog te geloven ook...tot nu toe is het stil. Misschien heb ik zijn ego gestreeld, misschien denkt hij dat stilletjes dat ik dit niet meen. Het zal me eigenlijk een zorg zijn...wat hij denkt. Het is mij duidelijk dat ik verder moet.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Bedankt voor deze heldere inzichtelijke verklaring....makes my day !

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Wat zijn alle verhalen herkenbaar voor mij, zo confronterend.
    Ik heb 4,5 jaar een relatie gehad met een narcist of een man die heel veel narcistische trekken heeft en ik heb veel trekken van een HSP persoon of ben het.
    Dat verklaard ook, dat na alle shit die ik heb meegemaakt met hem, ik hem toch wil begrijpen. We hebben vanuit een vriendschap, (alles tussen aanhalingstekens), een liefde voor elkaar gekregen. Dat terwijl ik niet eens echt op hem viel, ik zag hem echt als vriend en ben een open boek, dus hem veel dingen in vertrouwen vertelt. Al die dingen heeft hij later tegen me gebruikt, alles negatief gemaakt. Hij heeft me gekwetst, vernederd en zoveel scheldwoorden geleerd, dat ik me steeds kleiner ging voelen. Al sik dat dan zei, dan zei hij dat dat niet zo was en ik toch wist hoe mooi, lief en slim hij me vond.
    Zijn liefde was altijd met voorwaarden. Ik voel me zo dom dat ik hem zo lang toegelaten heb en nu zo gebroken ben en hem bij tijd en wijle ook nog mis ook, zijn geur en aanraking. Dit terwijl ik toch echt weet hoe slecht deze 'relatie' was voor mij. Ik heb altijd een respectvolle en eerlijke relatie willen hebben.
    Het was een geheime relatie, hij heeft een vriendin en kind. Dat wist ik vanaf het begin. En ik snap niet hoe het komt dat mijn overtuiging om met een gebonden man iets te beginnen, zo van de baan geschoven is. Doordat het als vriendschap begon? Doordat ik net uit een scheiding kwam? En mijn grenzen niet goed weet? Omdat de liefde er toen was. Ik heb geen excuses voor mezelf. Hij wist precies waar mijn kwetsbaarheden lagen en heeft vol ingezet. Ik snap en begrijp het nog steeds niet. Hoe kun je zo zijn? En hoe kun je met jezelf leven? Zoveel ruzies gehad en steeds kwam het weer goed en dacht ik... Nu heb ik er al zoveel energie in gestoken en hij snapt het nu, we gaan nu beter verder en kunnen er alleen maar sterker uitkomen.
    Wat een utopie was dat!
    Ik heb hem vanaf eind oktober niet meer gezien of gesproken... Wel gesmst tot eind november, maar toen ik hem vroeg of hij dacht dat ik hem ooit nog gelukkig kon maken, zei hij nee, dat kun je niet meer (ha hij zou het andersom eens moeten vragen). Nooit vroeg hij me hoe het ging, hoe ik over iets dacht. Alleen vanuit hemzelf denken, alles draait om hem en tegelijk, nooit is iets zijn schuld. Het lag altijd aan iemand anders.
    Nee hij woonde niet meer bij zijn 'officiele' vriendin, oh wat dom van mij om dat te geloven. Ik hem hem 3 weken geleden geconfronteerd en zijn vriendin ook. daarna veranderde er iets bij mij. Ik heb het nu met eigen ogen gezien. Hij liegt, bedriegt. En zegt dat ik gek ben... ne moet laten opnemen. Ik heb hem bijna alijd in mijn leven en dat van mijn kinderen gelaten... wat erg!
    Nu probeer ik rust te vinden, heb het zo hard nodig. Rust, ruimte om te zijn, te ademen.
    En toch mis ik hem, hoe kan dat? En er is nog steeds angst, dat hij me iets gaat aandoen. Hij zei altijd, dat als hij mij ooit met iemand anders ziet, hij ons beiden laat afknallen. Het steeds op mijn hoede zijn.
    Nu het voorbij is, merk ik pas wat voor een invloed het allemaal op me gehad heeft. Het mensen te moeten uitleggen is moeilijk. ik geef ze de link van deze site. Hier staat het. Het is alsof ik het zelf heb geschreven.
    Hoe gaan jullie om met de pijn?
    Het afsnijden van alle banden en dat volhouden.
    Ik heb hem gisteren zien langsrijden. Los van het feit dat je een verbroken relatie moet verwerken, zit hier nog zoveel meer wat er verwerkt moet worden. Mijn eigen grenzen gaan aangeven, dat moet ik nu heel goed gaan leren. Ik weet dat ik een liefdevol persoon ben en weiger me door cynisme te laten verpesten. Het kan alleen maar beter worden, toch? Wat gebeurd is, is gebeurd, die tijd ben ik kwijt. Dus er steeds maar over door gaan kost me alleen maar meer tijd. Maar toch moet dat om het te verwerken, het een plek te geven. Hem vergeven, zodat ik zelf rust kan krijgen, dat is wat ik uiteindelijk hoop. maar wat als ik hem tegenkom en ik zie hem met andere vrouwen hetzelfde doen? Hij veranderd niet.

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Beste Anoniem72
    Je bent op de goede weg.
    Ook ik heb een lange weg afgelegd met een narcistische partner. Ik ben nu 3 jaren van hem verlost en ben er nu van overtuigd dat een goede relatie niets met 'werken aan' te maken heeft. Als men teveel energie in de liefde moet steken...is er géén liefde mee gemoeid ! Probeer je buikgevoel te volgen. Het zal je lukken. Mensen die je in een negatieve spiraal trekken zijn niet goed voor je. In een liefdesrelatie is het pas goed als men zichzelf mag zijn, als het rustig en goed voelt. Je komt er wel. Geloof in jouw persoonlijke sterkte en in jouw selectievermogen. Dikke zoen van Bea

    BeantwoordenVerwijderen